Naar de spoedeisende hulp

Spoedeisende hulpGisteravond was mijn kleine meid gevallen op haar voorhoofd. Kleine schaafplekje tot gevolg. Natuurlijk flink huilen maar bij mama vond ze haar troost. Toen we haar in bed hadden gelegd voor het grote slaapje bleek het mis te zijn. Een half uurtje later was onze kleine knapperd nog steeds overstuur. Toen we vervolgens gingen kijken bleek ze gespuugd te hebben.

Omdat we het niet vertrouwde hebben we toch even contact gezocht met de huisartsenpost. De combinatie van vallen en braken kan bij kinderen duiden op iets, bijvoorbeeld een hersenschudding. De huisartsenpost gaf ons het advies om naar het ziekenhuis te gaan. Daar had toevallig een kinderarts neuroloog dienst. Nadat Liz gewassen en opnieuw aangekleed was zijn we naar het ziekenhuis gereden. Gewoon op normale snelheid want er was geen levensbedreigende situatie en veiligheid gaat voor alles.

Eenmaal aangekomen hebben we ons gemeld rond de klok van 22.30 uur. Heerlijk tijdstip op nog bij het ziekenhuis te zijn overigens. Nadat de verpleging en arts Liz onderzocht hebben wilde ze haar toch een nachtje observeren šŸ™ of te wel…ze moest een nachtje blijven. Het gevolg dat je een hoop dingen moet regelen. Oppas oma moest geĆÆnformeerd worden, het werk moesten we laten weten dat het thuiswerken gingen worden en dat vrouwlief niet voor de klas kon komen staan, ze bleef immers bij Liz in het ziekenhuis en zou nooit het eerste uur op tijd zijn. Uiteindelijk gaat je kind voor alles.

Maar dan…we hadden er niet echt op gerekend dat Liz een nachtje zou blijven. We hadden niks bij ons wat met slapen te maken had. Liz zou elke twee uur wakker gemaakt worden en dan werd er gecontroleerd of ze nog alert reageerde. Vanmorgen kwam het verlossende appje dat Liz het goed had gedaan en kon ik als papa mijn twee schatten weer ophalen. Je slaapt toch wel alerter dan normaal kan ik je vertellen. Maar in dit soort situaties passen ook de papa’s zich aan. Van hard snurkende niets horende vaders veranderen ze hierdoor in met de oor gespitste een hand op de telefoon gefocuste vaders. Maakt niet uit hoe laat ze in terug in bed liggen. Uiteindelijk was het half twee want ja als je dan toch zo laat wakker bent dan kan je ook wel even de voetbalwedstrijd van ArgentiniĆ« afkijken…en omdat Liz om 02:00 uur een controle had bleef ook ik wakker tot de uitslag van deze controle.

Wat voel je je machteloos en toch ook wel weer een goede papa als je met je dochter in je armen haar tot rust probeert te krijgen terwijl mama rustig de huisartsenpost uitlegt wat er gebeurd is. Wat voel je je toch bezorgt als je dochter in je armen een tweede keer moet overgeven. En wat voel je je toch een echte papa als je naar huis rijdt en onder weg het liedjes ‘Angels’ van Robbie Williams hoort. Ja zowel mama als mijn dochter zijn Markies Angels! Het leven van een papa is toch zo mooi ondanks zielige situaties.

Maar we zijn weer een ervaring rijker. De volgende keer als we naar de spoedeisende hulp moeten dan gaat er een pyama, slaapzak en tandenborstel mee. Ook zal Liz standaard met haar pop en doekie gaan reizen naar het ziekenhuis. Je weet immers maar nooit. En ook voor de ziekenhuisblijver is het prettig als je je een beetje kan opfrissen. Het was wel super dat we nog even de stinkende slaapspullen uitgespoeld hadden en de wasmachine even een paar rondjes hadden laten draaien. Hierdoor konden we bij thuiskomst onze superdochter gelijk in een frisruikend bedje terug leggen.